Wyszukiwarka

Wyszukiwarka

Statystyki

  • Odwiedziny: 718378
  • Do końca roku: 13 dni
  • Do wakacji: 186 dni

Kalendarium

Poniedziałek, 2017-12-18

Imieniny: Bogusława, Gracjana




ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE ANALIZĘ I SYNTEZĘ SŁUCHOWĄ

 

  1. Ćwiczenia wrażliwości słuchowej (koncentracji na bodźcu słuchowym, rozróżnianiu dźwięków, pamięci słuchowej):
  • Wysłuchiwanie i rozróżnianie dźwięków dochodzących z otocznia i ich lokalizacja (szmery, kroki, stuknięcia, itp.)
  • Różnicowanie i rozpoznawanie odgłosów przyrody, zwierząt, ludzi, z kasety magnetofonowej („Odgłosy”). Po wysłuchaniu dziecko może powiedzieć co słyszało lub wskazać obrazek, albo też naśladować ten dźwięk.
  • Rozpoznawanie i nazywanie dźwięków - zabawa „Co mam w pudełku”. Razem z dzieckiem wkładamy do pudełka różne rzeczy (np. gwoździe, kamyk, groch, cukier) potrząsamy, dziecko słucha i stara się rozpoznać.
  • Zabawa „Kto powiedział dzień dobry” – odwrócone dziecko rozpoznaje głosy kolegów, koleżanek.
  • Można wcześniej  nagrać głosy  kolegów i znajomych na taśmę i polecić dziecku aby odgadywało ich imiona.
  1. Ćwiczenia rytmiczne (koncentracji na bodźcu słuchowym, analizy słuchowej, koordynacji słuchowo-wzrokowo-ruchowej)
  • Odtwarzanie struktur rytmicznych. Przed dzieckiem leżą klocki i umawiamy się, że będziemy je układali zgodnie z podanym rytmem. Klocki ułożone blisko siebie- rytm szybki, klocki dalej od siebie- rytm wolny.  Np. 000   000   000

0 0 0 0 0 0 0 0

00  00  00

  • zabawy ruchowe ze śpiewem, klaskaniem, graniem na instrumentach perkusyjnych
  1. Ćwiczenia słuchu fonemowego, analizy i syntezy słuchowej. Ćwiczenia te mogą być prowadzone z pomocami konkretno - werbalnymi ( obraz + nazwa + wyraz).
  • Ćwiczenia prawidłowego przeprowadzenia syntezy głoskowej. Nauczyciel (dorosły) mówi wyraz głosując, a dziecko odgaduje co nauczyciel (dorosły) powiedział, lub wskazać odpowiedni obrazek. Np.

-  k- o- t     /kot/

- r- y- b- a    /ryba/

- o- k- n- o    /okno/

  • Zabawa w kończenie wyrazów. Nauczyciel (dorosły) mówi początek wyrazu, a dziecko kończy. Można posługiwać się obrazkami i wówczas dziecko znajduje wszystkie obrazspan style=ki zaczynające się na daną sylabę. Np. ma......

Ko....

Ba.....

Ta...... i inne

  • Dobieranie par obrazków (wyrazów) zaczynających się daną głoską. Np. a jak............

d jak.............

k jak............

m jak............

  • Rozpoznawanie wszystkich głosek w wyrazach i układanie takiej ilości klocków ile jest głosek. Np.

-         smok - 0000

-         mama - 0000

-         oko – 000

-         lalka - 00000 itp.

 


ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE FUNKCJE MOTORYCZNE

 

 

1. Ćwiczenia ogólnej sprawności ruchowej:

  • ćw. równowagi (po narysowanej linii na boisku lub po ławeczce, równoważni itp.),
  • zabawy ruchowe zręcznościowe (toczenie piłeczek, rzucanie, celowanie)
  • ćwiczenia i zabawy na placach zabaw, na materacach i innych przyrządach gimnastycznych.

2. Ćwiczenia sprawności manualnej:

 

a) rozmachowe

· ćwiczenia wstępne: prosimy dziecko, aby naśladowało ruchy, które są potrzebne przy takich czynnościach jak: malowanie ścian, sufitu, zrywanie owoców, łapanie much oraz inne czynności wg pomysłu dorosłego,

· zamalowywanie farbami dużych płaszczyzn (kartony, szary papier) ruchami poziomymi i pionowymi,

· na dużym papierze rysowanie jednocześnie obiema rękoma dużych wzorów np motyl, dom, choinka, koło, serce.

Albo wyścig rąk, który polega na tym, że rysujemy na tablicy kropkę, a dziecko ma trafić na nią z obu stron jednocześnie obiema rękoma. Która pierwsza dojdzie do mety ta wygrywa.

 

b) manualne (motoryka mała czyli usprawnienie dłoni, palców, nadgarstka)

· zabawy z tasiemką, sznurkiem, sznurowadłem - przeplatanie przez otwory,

-         sznurowanie butów,

-         wiązanie supełków i rozplątywanie ich,

-         nawlekanie koralików na sznurki, żyłki, itp.

· szycie po wyznaczonych liniach, punktach ( np., na papierze, kartonie, materiale),

· cięcie nożyczkami z uwzględnieniem stopniowania trudności (cięcie po linii prostej, po falistej, wycinanie form geometrycznych, wycinanie konkretnych obrazków),

· składanki papierowe (origami),

· stemplowanie dowolnym materiałem (pieczątkami, paluszkami, korkiem, watą... wg pomysłu dorosłego),

· tasowanie kart i ich układanie w dłoni lub gra np. w Piotrusia.

 

c) graficzne

(usprawniają drobne ruchy ręki ułożonej w pozycji jak przy pisaniu)

· układanie kompozycji z koralików wg podanego wzoru lub wg własnego pomysłu

· kolorowanie obrazków,

· kopiowanie obrazków przez kalkę,

· wypełnianie określonych konturów kolorem za pomocą kresek pionowych i poziomych lub ukośnych,

· rysowanie szlaczków literopodobnych w liniaturze zwiększonej lub na papierze zmywalnym, markerem na folii (wykorzystanie książeczek z serii „Bawię się i uczę”).

· dowolne rysowanie kredkami, ołówkiem, farbami, itp.


Szukamy misia

 

Pomoce:   miś, lalka lub dowolna maskotka.


Przebieg zabawy:

 

Na początku zabawy prowadząca chodzi z dziećmi po sali, nazywając znajdujące się meble (krzesło, stół, łóżeczko). Następnie pokazuje dzieciom misia (lalkę) i mówi, że go schowa. Podczas gdy dzieci odwróciły się do ściany, prowadząca chowa misia, ale tak, by był widoczny. Na sygnał prowadzącej zaczynają poszukiwania, a po odnalezieniu mówią, gdzie był miś, np. na krzesełku, pod stołem, za łóżeczkiem, obok lalki. Zabawę powtarzamy 3-4 razy. Do zabawy można powracać wielokrotnie i chowając misia zachęcać dzieci, aby używały pojęć np.: wysoko, nisko, na górze na dole, z lewej strony, z prawej strony półki itp.

Nazywamy części ciała

 

Pomoce: duże lustro (powinna w nim być widoczna cała sylwetka dziecka).

Przebieg zabawy:

Dziecko stoi twarzą do lustra, a dorosły za dzieckiem:

-          Spójrz w lusterko i powiedz, co widzisz?

-          Pokaż, gdzie jest twoje oko...Teraz drugie...

-          Pokaż, gdzie masz nosek... policzki, brodę, uszy, gdzie jest twoje czoło?

Należy zwrócić uwagę, żeby dziecko pokazywało to wszystko na sobie i w lustrzanym odbiciu w ten sposób oswajają się z własnym wizerunkiem.

W podobny sposób trzeba obejrzeć i nazwać z dzieckiem odbicie wszystkich części ciała.


Duże i małe

 

Pomoce: Po dwie zabawki tego samego rodzaju, wyraźnie różniące się wielkością (jedna mała, druga duża):lalka, piłki, misie, samochody, klocki itp. Dwa kosze-duży i mały.


Przebieg zabawy:

  • Nauczycielka pokazuje dzieciom ustawione na stole zabawki i rozpoczyna rozmowę na ich temat.
    - Mam tu zabawki. Jakie?
    Dzieci wymieniają nazwy zabawek znajdujących się na stole.
    Nauczycielka stara się zwrócić ich uwagę na różnice występujące w wyglądzie zabawek tego samego rodzaju.
    - Popatrzcie na lalki. To są dwie Małgorzatki. Czy one są takie same? Czym się różnią?
    Dzieci stwierdzają, że jedna lalka jest duża, a druga jest mała.
  • Nauczycielka łączy dzieci w pary. Każda para bierze zabawki tego samego rodzaju (jedno dziecko dużą, a drugie małą) i siada z nimi przy stoliku. Kiedy wszystkie dzieci mają już zabawki, nauczycielka prosi, aby je opisały.
    Dzieci kolejno nazywają zabawki i unosząc je do góry, aby wszyscy mogli je zobaczyć, określają ich wielkość.
  • Nauczycielka stawia na podłodze dwa kosze - wielki i mały. Poleca, aby dzieci włożyły duże zabawki do większego kosza, małe zaś do małego.
  • Nauczycielka zaprasza dzieci do zabawy przy piosence "Tańcowały dwa Michały".
    Dzieci parami, trzymając się za ręce, wirują raz w jedną, raz w drugą stronę.
  • Nauczycielka proponuje dzieciom zabawę ruchową "Piłki skaczą". Rozdaje dzieciom duże i małe piłki. Następnie zaczyna odbijać o podłogę dużą piłką i zachęca maluchy, aby ją naśladowały. Potem odbija małą piłkę. Dzieci powtarzają ruchy nauczycielki.
  • Nauczycielka zadaje dzieciom pytania na temat różnic między piłkami.
    - Czym różnią się piłki?
    - Które skaczą wyżej?
    - Jaki dźwięk wydają przy skakaniu?
  • Nauczycielka zaprasza dzieci do stolika, rozdaje narysowane duże i małe piłki i prosi, aby pomalowały tylko duże piłki.

Na zakończenie zaprasza dzieci do swobodnych zabaw z piłką.

 

Czy lalka jest podobna do ciebie?

Pomoce: duża lalka

Przebieg zabawy:

Ustawiamy lalkę twarzą do dziecka i mówimy:

-  Pokaż, gdzie są lalki włosy... Ty masz włosy i lalka ma włosy...

-  Pokaż czoło lalki... Ty masz czoło i lalka ma czoło...

I tak po kolei dziecko ogląda lalkę porównując ją ze swoim wizerunkiem i nazywając wyróżnione części ciała. Na zakończenie trzeba ustalić, czy lalka jest chłopcem, czy dziewczynką

Literatura:

  • "Wspomaganie rozwoju umysłowego trzylatków i dzieci starszych wolniej rozwijających się" - E.Gruszczyk - Kolczyńska, E. Zielińska, WSiP, Warszawa 2000.
  • "ABC...Program wychowania przedszkolnego XXI wieku"
  • "Dziecięca matematyka" - E. Gruszczyk-Kolczyńska, E. Zielińska, WSiP, Warszawa 1997.

Książki ułatwiające reakcje empatyczne

 

Rozwijanie empatii przez czytanie dziecku książek, które pozwalają mu doświadczyć uczuć bohaterów. Wiek bez ograniczeń. Książki dają cudowną możliwość znalezienia się w świecie innych ludzi (z zachowaniem bezpieczeństwa dla własnej osoby). Wybierzecie takie, które mogą mieć cokolwiek wspólnego z życiem waszego dziecka, ale jednocześnie pozwalają na zastanowienie się nad losem innych.

 

Antena empatii

 

W uczeniu dziecka empatii pomoże nam specjalna antena zakładana na głowę.

Wiek od 3 do 12 lat.

Materiał: opaska na głowę, gruby drut i małe poliestrowe piłeczki.

Robimy antenę empatii. Dwa grube kawałki drutu przyczepiamy jednym końcem do opaski, a na drugim mocujemy po jednej poliestrowej piłeczce. Udajemy razem z dzieckiem, że nasza antena potrafi wyłowić „sygnały uczuć” wysłane przez drugą osobę.

Kiedy wasza pociecha zrani czyjeś uczucia, na przykład nie zechce podzielić się swymi zabawkami, niech założy antenę empatii i nastroi ją na emocje pokrzywdzonego dziecka. Zapytajcie, jakie informacje odebrała antena. Sami też ją zakładajcie, kiedy chcecie wczuć się w sytuację kogoś innego.

 


Przejdź do góry